همه زنان سرزمین ها/زاگرس - تغییر برای برابری

پذيرش سايت > كوچه به كوچه > همه زنان سرزمین ها/زاگرس

...دیری نپایید که افتادم.ضربه ی مهلکی بود. هر چقدر استقامت کردم نتوانستم روی پا بایستم. می دانستم در اخر خواهم افتاد و این آغاز کار او هست. حالا بود که علاوه بر ضربات دست و مشت هایش اسیر لگدهای جان فرسای او نیز بودم. بدنم کبود شده اما چه کنم که خدا زور بازوی او را بیشتر از من ساخته و من محکوم به شکنجه هستم. روز اول اجازه ی انتخاب نداشتم و حال اجازه ی انتقاد. خدای من مردها را برای چه آفریدی؟برای زدن و خوردن؟...این فکر ها در ذهنم در حال چرخش بود که با ضربه ای به خود امدم. آه چقدر دردناک است. حال او به طرف کمربندش رفته. دیگر تاب مقاومت ندارم و شیونم بر می خیزد و مورد خنده ی مضحک مردی قرار می گیرم. اگر فرزندی داشتم هرگز اجازه نمی دادم چنین کند! اگر پسر بود..آه اگر پسر بود و چه تضمینی که او نیز مانند پدرش نشود و اگر دختر بود مانند من یک زندانیست و هیچ حقی در این سرزمین ندارد......گریه می کنم و به گوشه ای می روم. ان حیوان درنده حال خسته شده است و به گوشه ای می رود و تلویزیون را روشن می کند و برنامه های مضحک تلویزیون را تماشا می کند. مگر من چه گفته و چه خواسته بودم؟ مگر این که چرا شب ها دیر می اید و ان موهای روی یقه ی کتش از آن کیست و چرا دهانش بوی سگ مرده می دهد. فقط می دانم که او مختار است و من بنده. چه دنیای نابرابری!حال با این بدن کبود باید شب با وی بخوابم و این موجب عذاب من است........ این قسمتی از زندگی زنی هست که هر شب و هفته به هفته روی می دهد به جرم سنت و فرهنگی که در خانواده ی اوست. همه ی ما فکر می کنیم چون ما در رفاه و فرهنگی انسانی هستیم این چیزها وجود ندارد! اما باید گاهی به دادگاه های خانواده سری زد و پای درد و دل زنانی که اکنون از مردان متنفرند، نشست. حال ما در این بین چه می کنیم؟ فقط دلمان می سوزد و همچون روشنفکران گوشه ای جمع شده و با هم در موردش بحث می کنیم. اما چه زمان عمل کنیم؟ سوال عجیبی است! همیشه می پنداریم عمل از ان دیگران است و فکر از ان ما....اما وقتی در گوشه و کنار نه تنها این خاک بلکه دنیا که سرزمین حقیقی هر انسانی هست بنگریم همین را می بینیم! با تراکم متفاوت. در همه جای دنیا این گونه است. حتی در مهد تمدن مدرن دنیا اروپا و امریکا نیز چنین است و این درد است. دردی از تمام وجود!

هر روزه زنان زیادی قربانی این مسائل می شوند و ما بی اطلاع هستیم و اگر خیلی به فکر باشیم سال به سال در 8 مارس به خیابانها می رویم و می گویم درود بر جنبش زنان!!! بدون انکه معنای ان را بدانیم و درک کنیم. فقط می گوییم ما نیز هستیم. آمار های ازار جسمی در سطح دنیا به صورت 30 تا 35 درصد زنان آمریکایی مورد آزار جسمی شوهرانشان قرار می گیرند و 15 تا 25 درصد آنها به هنگام بارداری نیز مورد ضرب و شتم قرار می گیرند. همچنین از هر 10 قربانی زن سه نفر توسط شوهر یا سایر مردان کشته شده است. در شیلی 63 درصد زنان مورد آزار جسمی قرار می گیرند. 41 درصد زنان هند بر اثر آزار جسمی همسران خود دست به خودکشی می زنند. در بنگلادش بیش از 50 درصد قتل ها ناشی از خشونت مردان است.

اکنون بد نیست به گوشه ای از این اتفاقات در اطراف خود نه تنها این دنیا نگاه کنیم. یعنی مردمان عراق،ایران ،افغانستان و پاکستان...اگر ریز شویم می بینیم همه ی این تجاوزات از حقوق قانونی در یک عقیده و ایدئولوژی خلاصه می شود و ان فرهنگ مردسالاری و دینی است. موضوع چند همسری که به مشاجره ها و ازار جنسی دامن می زند اکنون در عراق موضوع داغ سیاسی شده است و در ایران نیز چند همسری رو به افزایش است.در افغانستان نیز علاوه بر اینکه چند همسری ازاد بوده خشونت های قومی قبیله ای که ناشی از فرهنگ پایین مردم، بحث روز دنیا است.

حال بعد از زحمات زیاد که بعد از چندین و چند قرن حقوق زنان و حقوق انسانی انان در جامعه ی مرد سالار جهانی پذیرفته شده چشم جهان به افغانستان و کشورهای جهان سوم که هنوز حقوق مدنی نهادینه و وجدان بشری در ان هنوز بیدار نشده است دوخته شده است . با سقوط دولت سیاه طالبان و برقرار شدن جمهوری افغانستان با وجودی که در قانون اساسی افغانستان حقوق زنان به رسمیت شناخته شده؛ ولی تا کنون یک «قانون جامع» جداگانه مخصوص زنان از جمله در مورد رفع خشونت خانواده ها، ازدواج های اجباری، ازدواج های صغیران، حل معضلات زنان بیوه و طفل داران، تخلف شوهران از حقوق زنان و اطفال و نظایر آن طرح و تدوین نگردیده است. زنان در افغانستان در رنج هستند و مردم دنیا کاری جز نگاه کردن ندارند و این مسائل برای انها عادی شده است که حتی خبر ان را در تلویزیون و رادیو هم نمی شنویم.

در ایران نیز زنان هر روزه به جرم هایی واهی دستگیر می شوند و به بازداشتگاه و زندان منتقل می شوند.فعالان جنبش زنان محدود و دستگیر می شوند.از مردان در برابر تعدد زوجات حمایت می شود و دردناک تر ان است که زنانی با کفن های سیاه خود از این موضوع پشتبانی می کنند. آه که چه دردناک است دنیای جهان سوم و گاه کل دنیای تاریک ما.......!

ارسال به بالاترین ، توییتر ، فریندفید ، فیسبوک

در همين بخش :

روزی خواهد رسید که مردان به برابری با زنان تن دهند/ جلوه جواهری

هیچ چیز واقعی تر از تبعیض نیست/ سامره پاریاب

ترسی که فروریخت، امیدی که شعله ور شد/ مریم رحمانی

مردمانی همچنان امیدوار به آینده ای روشن/ بنفشه جمالی

فارسی وان از نوع کره ای/ شهرزاد آل داوود

ديگر بخش ها :